Pokaż Kościoły Wrocławia na większej mapie

Historia gotyckiego kościoła Bożego Ciała związana jest z zakonem joannitów. Budowę jego rozpoczęto w 1318 roku, a już dwa lata póĽniej pojawiają się informacje o jednonawowym kościele lub kaplicy Bożego Ciała. W roku 1369, kiedy opatem był Jan Oczko, połączono krużgankowo kościół z klasztorem joanitów. W XV wieku nastąpiła rozbudowa świątyni - m.in. przedłużono nawę środkową, nawy boczne i zakrystię. W roku 1540 cesarz Ferdynand I zarządził, aby w kościele odbywały się nabożeństwa luterańskie. Niestety, w kolejnych latach świątynia stała się składem soli, zboża i stajnią, co doprowadziło do zniszczenia wnętrza. W 1692 roku biskup Franciszek Ludwik wykupił kościół i oddał go katolikom. Odbudowa świątyni nadała wielu elementom charakter barokowy, m.in. oknom naw bocznych. Także nowe ołtarze, ambona i stalle były barokowe. Jednak w połowie XVIII wieku kościół znów podupadł. W czerwcu 1749 roku eksplozja niedalekiej wieży prochowej mocno zniszczyła świątynię. W latach wojny siednioletniej (1758-1763) kościół wykorzystywano jako magazyn zbożowy.
Ponowna odbudowa miała miejsce w 1810 roku, a 16 lat póĽniej świątynia została przejęta przez państwo. W 1945 roku kościół został zniszczony aż w 75%, spłonęło praktycznie całe wnętrze, m.in. dwa póĽnogotyckie tryptyki. Odbudowa kościoła zaczęła się dopiero w roku 1955. Do dzisiaj trwają prace remontowo-konserwatorskie.

Kościół nie ma i nigdy nie miał głównej wieży, co jest rzadkie dla kościołów gotyckich, ale wymagane przez ówczesną regułę rycerskiego zakonu joannitów - zakon ten kładł nacisk na śluby ubóstwa, a wieża w średniowieczu była oznaką dominacji.

Ľródło: Zygmunt Antkowiak, Kościoły Wrocławia